Op deze plaats wordt elke week ruimte gemaakt voor een willekeurige -door Kia aan te wijzen- speler van ACV 6, om eens fijn in de pen te klimmen en zijn diepste zielenroerselen aangaande de prestaties op, rond, langs, achter en tussen de velden met de rest van de wereld te delen. Voor mij persoonlijk een jaarlijks hoogtepunt, aangezien je vanaf hier de mogelijkheid hebt je licht te laten schijnen over hetgeen je de afgelopen zaterdag(en) is opgevallen. Vorige week heeft u, geachte lezer, hier kunnen lezen wat Robbert onder een 'stukje' verstaat, en het mag gezegd, de man kán schrijven. Groot was dan ook de verbazing en teleurstelling bij mijn persoontje toen ik het volgende las:
(…) het prachtige rood-zwart (toch het mooiste tenue van Assen) (…)
Vertwijfeld herlas ik tot driemaal toe de zin, en het mag gezegd, ik was ontdaan. En besloot spontaan dat het zo niet langer kon. Nog vóór het vertrek afgelopen zaterdag had ik dan ook al bij Kia gemeld dat het mij bijzonder goed zou uitkomen om deze week op deze plek mijn gal te mogen spuwen over bovenstaande pertinente onwaarheid. Hier had dan ook een vlammend betoog moeten komen te staan waarin zowel de bewering als de beweerder finaal de grond in zou worden geschreven.
En toch, nu is het maandagnacht, en ik moet eerlijk zijn. Afgelopen zaterdag verdient meer dan een schriftelijke afrekening met een plaagstootje van een spits die het allemaal wel goed bedoelt. "Frank, hoe bedoel je?" Wel, leest, en huivert.
De dag begon eigenlijk als alle andere zaterdagen. Het bekende ritueel: opstaan, tas inpakken, ontbijtje scoren en hoppa, richting ACV. Daar aangekomen de gebruikelijke begroeting, de kopjes koffie, en het inventariseren van de stand van zaken. De situatie laat zich als volgt beschrijven: twaalf beschikbare spelers, waaronder Henk (de Vries) en Ahmed. Géén Ido die meereist. Twee geblesseerde spelers die assistent-interim-leider/coach spelen (Ruben 'Tweety' Bouwman en eerdergenoemde Robbert, vandaag José Kourinho). Een persoon die ik meende te herkennen als Danny C., onze HooliganPiet aka de reïncarnatie van Ray Charles aka Voorzitter der Supporters van het Zesde. Voorts vier auto's om dit gezelschap te vervoeren, waaronder twee nieuwe bolides (heren gefeliciteerd), een flinke reis voor de boeg, en niet geheel onbelangrijk: een tegenstander.
Die heette vandaag Opende 4, en een vlugge blik op de stand leerde ons dat deze ploeg uit haar zes gespeelde wedstrijden dit seizoen de volle buit had weten te behalen, met de doelcijfers 28-12. Ja, een meer dan pittige opgave.
Eenmaal aangekomen, omgekleed en gewarming-upt, begon de wedstrijd dan ook stipt om 14.30u. Het zesde was in de openingsfase wellicht wat onwennig, maar bleef toch zeer aardig overeind en wist zelfs een aantal goede kansen te creëren. Zo schoot Ahmed op de lat en moest de Opendeger (?) doelman meermaals reddend optreden. Maar zoals het dan wel vaker gaat, vielen de goals toch aan de andere kant. Opende opende de score via een snelle tegenaanval, en wist even later zelfs de marge uit te breiden naar twee. En tja, daar sta je dan met je goeie gedrag, áchter. Toch bood het eerder vertoonde spel vertrouwen, en wist ACV nog voor rust de zo belangrijke aansluitingstreffer te produceren; aanvoerder en reserve-Ido Joost maakte 'm uiteindelijk. Kort hierna floot de overigens uitstekend leidende scheidsrechter ten teken dat we gingen rusten. In de pauze bleek dat iedereen ongeveer met hetzelfde gevoel van het veld was gestapt: we staan dan wel achter, maar de kansen komen er vanzelf, dit Opende is te pakken!
Dat zou dan in de tweede helft moeten gebeuren. Aanvankelijk kreeg Opende nog een goede kopkans, maar de vandaag keepende Kia zag de bal langs de paal achter het doel verdwijnen, waarna de ACV6-show kon beginnen. Eerst lette ik even niet op bij een corner voor ons, maar toen begon iedereen te schreeuwen en naar Kobie toe te rennen. Ik snapte dan ook even niet wat er was gebeurd, maar toen bleek onze MVP zowaar de gelijkmaker te hebben gescoord dus dat was wel mooi dacht ik zo.
Wat er daarna gebeurde is met geen pen te beschrijven, maar misschien wel met mijn toetsenbord. Onze tropische verassing Ahmed verovert de bal bij de linkerhoekvlag van Opende, dribbelt bij de achterlijn langs twee of drie tegenstanders (of vijf ofzo), en wipt de bal over de keeper in de verre hoek. Kan er verder niets over zeggen, maar dit was dus wel echt een kippenvelmomentje… Daar was Ahmed het overigens volledig mee eens, want hij trok zijn shirt uit, rende alle kanten op en deed een dansje.
Hierna bleef Opende zeker wel in de wedstrijd, maar Kia had inmiddels een soort van magnetisch veld om zijn doel gebouwd, en elke bal die zelfs dáárdoorheen kwam werd werkelijk fábelachtig gepareerd. Aan de andere kant wist Ahmed een splijtende pass van Stef oog in oog met de Opende-goalie te promoveren tot de 2-4. Dit kon Joost natuurlijk niet over zijn kant laten gaan, en dus schoot hij met zijn mindere (?) linkerbeen, na een mooie passeerbeweging, de vijfde ACV-treffer binnen. Afijn, toen kwam er nog wel een fel slotoffensief van Opende, maar met kunst, vliegwerk en Kia werden de aanvalsgolven afgeslagen en toen was ineens de wedstrijd afgelopen.
Uiteráárd weerklinkt niet veel later een luidkeels "Retteketetteketet" door de Gronings-Friese grensstreek, gevolgd door het mooiste clublied van Assen en verre omstreken. Schuin achter mij zingt iemand bijzonder hard, trots en vals mee. Ik hoef eigenlijk niet eens meer om te draaien om te zien wie het is; dit gebrul van Robbert herken ik uit duizenden. Opgelucht besef ik: dat van dat rood-zwarte tenue, dat was een grapje…